محرم





تاريخ : ۱۳٩٢/٩/۱۸ | ٥:٢٥ ‎ب.ظ | نویسنده : سلیمی فر | نظرات ()

امام حسین (ع) بر بالین حر
 
این مرد می‌جنگد تا شهید می‌شود. اباعبدالله او را بی‌پاداش نگذاشت. فوراً خود را بر بالین این مرد بزرگوار رساند. برایش غزل خواند: « وَ نِعْمَ اللحُرُْ حُرُّ بَنی ریاحٍ. »
این حرّ ریاحی، چه حرّ خوبی است. مادرش عجب اسم خوبی برایش انتخاب کرده است. روز اول گفت: « حرّ، آزادمرد. » راستی که تو آزاد مرد بودی.
حسین است، بزرگوار و شریف است تا حدّی که می‌تواند، اصحاب خود را تفقّد می‌کند. این خودش امر به معروف و نهی از منکر است.
کسانی که حسین (ع) ، خود را به بالین آنها رساند، مختلف بودند. هر کس در یک وضعی قرار داشت، وقتی امام وارد می‌شد، یکی هنوز زنده بود و با‌ آقا صحبت می‌کرد، دیگری در حال جان دادن بود.


 





تاريخ : ۱۳٩٢/۸/۱۸ | ٥:۳۳ ‎ب.ظ | نویسنده : سلیمی فر | نظرات ()

حسین ، کشته دیروز و رهبر روز است
قیام اوست ، که پیوسته نهضت آموز است
تمام زندگی او ، عقیده بود و جهاد
اگر چه مدت جنگ حسین ، یک روز است.





تاريخ : ۱۳٩٢/۸/۱۸ | ٥:٢۱ ‎ب.ظ | نویسنده : سلیمی فر | نظرات ()

غریب آشنا


تـو یـادگـار هـفتمین سپیده اى
شـکـوه مـاندنى ترین قصیده اى
اشـارتـى ز بـیـکران روشنى
کـه از دیـار بى نشان رسیده اى
سـتـاره حـریـم سـبز فاطمه
ز بـى نـهـایـت خدا دمیده اى
بـهـار سـبـز بـاغهاى آرزو
امـام قـصـه هـاى ناشنیده اى
گـل نـجـیـب بـاغ آفـرینشى
کـه در دلـم بـهـار آفریده اى
تـو قـلب عاشقان هر زمانه را
بـه لـطف و بخششت خریده اى
تـو مـنتهاى مهر و رحمت خدا
ز هرچه غیر اوست دل بریده اى
زمـهربانى ات، ز دل ستانى ات
چـه نقش ها به لوح دل کشیده اى
مـیـان لالـه هـاى سـرخ آشنا
غریـب آشـنـا! تو برگزیـده اى
ز سـاغـر کرامـت مـحمـدى
زلال نـور مـعـرفت چشیده اى
ز بـاغهـاى بـى زوال سرمدى
سـبدسـبد گـل حضور چیده اى
دلا! ز شـوق لـحـظـه زیارتى
چـه عـاشقانه از قفس پریده اى!
بـهـار شـد دوبـاره باغ باورم
ز عـشق تو که روشناى دیده اى
بـه شـام غـربـت سیاه عالمى
طـلـوع فجر هشتمین سپیده اى
نسترن قدرتى





تاريخ : ۱۳٩٢/٦/٢٦ | ۸:۱۳ ‎ق.ظ | نویسنده : سلیمی فر | نظرات ()

یا ضامن آهو!


در بند هواییم، یا ضامن آهو!
در فتنه رهاییم، یا ضامن آهو!
بی تاب و شکیبیم، تنها و غریبیم
بی سقف و سراییم، یا ضامن آهو!
عریانی پاییز، خاموشی پرهیز
بی برگ و نواییم، یا ضامن آهو!
سرگشته‌تر از عمر، برگشته‌تر از بخت
جویای وفاییم، یا ضامن آهو!
آلوده‌ی بدنام، فرسوده‌ی ایام
با خود به جفاییم، یا ضامن آهو!
آلوده مبادا، فرسوده مبادا
این گونه که ماییم، یا ضامن آهو!
پوچیم و کم از هیچ، هیچیم و کم از پوچ
جز نام نشاییم، یا ضامن آهو!
ننگینی نامیم، سنگینی ننگیم
در رنج و عناییم، یا ضامن آهو!
بی رد و نشانیم، از دیده نهانیم
امواج صداییم، یا ضامن آهو!
صید شب و روزیم، پابند هنوزیم
در چنگ فناییم، یا ضامن آهو!
چندی است به تشویش، با چیستی خویش
در چون و چراییم، یا ضامن آهو!
با دامنی اندوه، خاموش‌تر از کوه
فریاد رساییم، یا ضامن آهو!
مجبور مخیّر، ابداع مکرر
تقدیر قضاییم، یا ضامن آهو!
افتاده به عصیان، تن داده به کفران
آلوده‌رداییم، یا ضامن آهو!
حیران شده‌ی رنج، طوفان‌زده‌‌ی درد
دریای بکاییم، یا ضامن آهو!
تو گنج نهانی، ما رنج عناییم
بنگر به کجاییم، یا ضامن آهو!
با رنج پیاپی، در معرکه‌ی ری
بی قدر و بهاییم، یا ضامن آهو!
نه طالع مسعود، نه بانگ خوش عود
زندانی ناییم، یا ضامن آهو!
در غربت یمگان، در محبس شروان
زنجیر به پاییم، یا ضامن آهو!
رانده ز نیستان، مانده ز میستان
تا از تو جداییم، یا ضامن آهو!
سودای ضرر ما، کالای هدر ما
اوقات هباییم، یا ضامن آهو!
دل‌خسته و رسته، از هر چه گسسته
خواهان شماییم، یا ضامن آهو!
روزی بطلب تا، یک شب به تمنا
نزد تو بیاییم، یا ضامن آهو!
در صحن و سرایت، ایوان طلایت
بالی بگشاییم، یا ضامن آهو!
با ما کرم تو، ما در حرم تو
ایمن ز بلاییم، یا ضامن آهو!
چشم از تو نگیریم، جز تو نپذیریم
اصرار گداییم، یا ضامن آهو!
در حسرت کویت، با حیرت رویت
آیینه‌لقاییم، یا ضامن آهو!
مشتاق زیارت، تا جبهه‌ی طاعت
بر خاک تو ساییم، یا ضامن آهو!
گو هر چه نباید، گو هر چه بباید
در کوی رضاییم، یا ضامن آهو!
آیا بپذیری، ما را بپذیری؟
در خوف و رجاییم، یا ضامن آهو!
مِهر است و اگر قهر، شهد است و اگر زهر
تسلیم شماییم، یا ضامن آهو!
فریادرسی تو، عیسی‌نفسی تو
محتاج شفاییم، یا ضامن آهو!
هر چند گنه‌کار، هر قدر سیه‌کار
بی رنگ و ریاییم، یا ضامن آهو!
ما بنده‌ی درگاه، در پیش تو، اما
در عشق خداییم، یا ضامن آهو!





تاريخ : ۱۳٩٢/٦/٢٥ | ٥:٠٦ ‎ب.ظ | نویسنده : سلیمی فر | نظرات ()

ولادت کریمه اهل بیت(علیهم السلام) 

حضرت فاطمه معصومه (علیها سلام)
و آغاز دهه کرامت

بر منجی عالم بشریتحضرت حجة ابن الحسن (ارواحنا له الفداء)
 مقام عظمای ولایت
و تمامی شیعیان ومحبّین آن حضرت مبارک باد.

 

 

زندگینامه و جایگاه حضرت معصومه (س)
 

حضرت معصومه علیها السلام در اول سال 173 هجری قمری در مدینه چشم به جهان گشود.
 

پدرش امام هفتم شیعیان حضرت موسی بن جعفر علیه السلام و مادرش حضرت نجمه بود که به علت پاکی و طهارت نفس به او طاهره می گفتند.حضرت معصومه در 28 سالگی و در روز دوازدهم ربیع الثانی سال 201 هجری قمری در قم به شهادت رسید که امروز بارگاه ملکوتی و مرقد مطهرش همچون خورشیدی در قلب شهرستان قم می درخشد و همواره فیض بخش و نورافشان دلها و جانهای تشنه معارف حقانی است.
 

 

 آن حضرت در واقع بتول دوم و جلوه ای از وجود حضرت زهرا سلام الله علیها بود.در





ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩٢/٦/۱٦ | ۱۱:٤٠ ‎ق.ظ | نویسنده : سلیمی فر | نظرات ()

 راه‌های جلوگیری از تسلط شیطان


 

فى الفقیه،عن الصّادق (علیه‌السّلام) [حضرت امام جعفر صادق علیه‌السّلام فرمودند]: «من لم یکن له واعظ من قلبه و زاجر من نفسه و لم یکن له قرین مرشد استمکن عدوّه من عنقه».

 

اولین چیزى که موجب میشود که انسان بتواند در مقابل دشمنش - که مراد، شیطان است - ایستادگى کند و مانع بشود از تصرف دشمن و تسلط دشمن، [این است که:] «واعظ من قلبه»؛ از قلب خود واعظى براى خود داشته باشد.

 


قلب متذکر بیدار، انسان را نصیحت میکند، موعظه میکند. یکى از بهترین وسائلِ اینکه انسان قلب را وادار کند به موعظه‌ى خود و فعال کند در موعظه‌ى خود، همین دعاهاست، دعاهاى مأثور - صحیفه‌ى سجادیه و سایر دعاها - و سحرخیزى؛ اینها دل انسان را به عنوان یک ناصح براى انسان قرار میدهد.

 


اول این است: «واعظ من قلبه».
 

[دوم اینکه:] «و زاجر من نفسه»؛ از درونِ خود یک زجرکننده‌اى، منع‌کننده‌اى، هشداردهنده‌اى داشته باشد.

 


اگر این دو تا نبود، «و لم یکن له قرین مرشد»، یک دوستى، همراهى که او را ارشاد کند، به او کمک کند، راهنمائى کند، این را هم نداشته باشد - که این، سومى است - که اگر چنانچه از درون، انسان نتوانست خودش را هدایت کند و مهار نفسِ خودش را در دست بگیرد، [باید] دوستى داشته باشد، همراهى داشته باشد، همینى که فرمودند: «من یذکّرکم اللَّه رؤیته»، که دیدار او شما را به یاد خدا بیندازد؛ اگر این هم نبود، «استمکن عدوّه من عنقه»؛ خود را در مقابل دشمنِ خود مطیع کرده است؛ دشمنِ خود را مسلط کرده است بر خود و بر گردن خود، که سوار بشود.که [منظور از] دشمن، همان شیطان است. اینها لازم است. از درون خود، انسان، خود را نصیحت کند. بهترین نصحیت کننده‌ى انسان، خود انسان است؛ چون از خودش انسان گله‌مند نمیشود.

 


هر کسى انسان را نصیحت کند، اگر قدرى لحن او تند باشد، انسان از او گله‌مند میشود؛ اما خود انسان، خودش را نصیحت کند؛ دشنام بدهد به خودش، ملامت کند، سرزنش کند خودش را؛ اینها خیلى مؤثر است. موعظه کند، زجر کند.

 

 

 در کنار اینها، یا به جاى اینها اگر نبود، آن وقت دوست، رفیق، که دستگیرى کند انسان را.
 

 


شرح حدیث توسط مقام عظمای ولایت حضرت آیت‌الله العظمی امام خامنه‌ای (حفظه الله) در ابتدای جلسه درس خارج فقه، بیست و ششم دی‌ماه 89
 





تاريخ : ۱۳٩٢/٦/٥ | ۱٢:۳٤ ‎ب.ظ | نویسنده : سلیمی فر | نظرات ()

معنای لعن و نفرین

 

اعوذ بالله من الشیطان الرجیم، بسم الله الرحمن الرحیم

 

«اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ عَلَى آلِ مُحَمَّدٍ؛ وَ اسْمَعْ نِدَائِی إِذَا نَادَیْتُکَ وَ اسْمَعْ دُعَائِی إِذَا دَعَوْتُکَ‏ وَ أَقْبِلْ عَلَیَّ إِذَا نَاجَیْتُکَ فَقَدْ هَرَبْتُ إِلَیْکَ وَ وَقَفْتُ بَیْنَ یَدَیْکَ»؛[1]


مقدّمه

این‌طور که در نوشته‏های من وجود دارد، حدود پنج سال گذشته، در ماه مبارک رمضان، بحث دعا را شروع کرده‏ام؛[2] و یک بحثی در دعا است که من درباره آن بحث نکرده‏ام. ان‏شاءالله، اگر خدا توفیقی عنایت کند می‏خواهم آن بحث را مطرح کنم.

 

ماه مبارک رمضان ماه نزول و صعود است!

قبل از آنکه وارد بحث شوم این مطلب را عرض می‏کنم که به تعبیر اهل معرفت، ماه مبارک رمضان، ماه سلوک الی‏الله‏تعالی است، دار ضیافت الله است. تعبیرات مختلفی در این باب وجود دارد. ماه مبارک رمضان، ماه فرود و نزول و ماه صعود است. نزول و فرود، یعنی کلام الهی از مصدر وحی نازل می‏شود و از ناحیه ربّ به سوی عبد فرود می‏آید، خداوند با بندگانش سخن می‏گوید. لذا قرآن، در لیله‏ی قدر که ماه مبارک رمضان است بر قلب مقدّس پیغمبراکرم نازل شد. لذا ماه نزول کلام الهی به سوی بندگانش است. از آن طرف ماه صعود هم است، یعنی ماهی است که ربّ به عبدش اجازه داده است که بدون حجاب با او سخن بگوید و آنچه که مورد نظرش است در تمام امور دنیوی و اخروی، با خدا و ربّش در میان بگذارد.

ماه‏های دیگر هم همین‏طور است، امّا خصوصیّت این ماه این است که در این ماه بررسی کردن دعاها عند الرّب هیچ توقّفی ندارد و تسریع در اجابت صورت می‌گیرد. من در گذشته این بحث را گفته‏ام و نمی‏خواهم وارد این بحث بشوم. لذا اهل معرفت، از قرآن به قرآن نازل تعبیر می‏کنند و از دعا به قرآن صاعد تعبیر می‏کنند و می‏گویند: دعا هم قرآن است؛ امّا قرآن صاعد است. قرآن کریم از ناحیه ربّ نزول پیدا می‏کند و





ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩٢/٤/٢٢ | ٥:٥٢ ‎ب.ظ | نویسنده : سلیمی فر | نظرات ()
.: Weblog Themes By BlackSkin :.